گپ دوستانه

تقی رحمانی و فرزندانش در کنفرانس‌های خبری برای چندمین بار از مشقت‌های نرگس محمدی در زندان ایران سخن گفتند. آخرین باری که این موضوع را در رسانه‌ها مطرح کردند صدای خانواده پهلوی را درآورد. ادعای مصاحبه تلفنی نرگس محمدی با آنجلینا جولی، گفتگو با تلویزیون سراسری svt سوئد، (از طریق ارسال نامه به خارج از زندان) و قرائت پیام نرگس محمدی در مراسم نوبل (باز هم به صورت ارسال نامه)، همگی از مشقت‌های نرگس محمدی در زندان ایران است.

هفته‌ای نیست که در رسانه‌های معاند ادعای اعتصاب غذای نرگس محمدی، جزئیات گفتگوی این زندانی امنیتی با همبندی‌ها و یا ارسال بیانیه‌ درباره موضوعات مختلف، مطرح نشود.

هرچند در این مراسم از مهمانانی دعوت شده که در یک نمایش رسانه‌ای اپوزیسیون را متحد به نمایش بگذارد، اما واکنش‌ها به این مراسم از سوی مخالفان نظام، چندان مثبت نبود. این بازتاب منفی منحصر به اهدای جایزه به شخصیتی همچون نرگس محمدی نبود، بلکه به تقی رحمانی و اظهاراتش و جز به جز رفتارهای فرزندان نرگس محمدی هم حمله شد.

تقی رحمانی در بخشی از سخنرانی خود نسبت به خروج دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق آمریکا از برجام انتقاد می‌کند؛ در بخش‌هایی دیگر نسبت به سیاست آمریکا در منطقه از جمله حمله به عراق و همچنین نقض حقوق شهروندان فلسطینی توسط رژیم صهیونیستی، انتقاد می‌کند. همین کافی است تا اپوزیسیون به تقی رحمانی حمله کرده و او را اصلاح طلب و «صادراتی جمهوری اسلامی» بخواند.

یکی از مهمانان ویژه این مراسم پادشاه نروژ بود که به محض ورود به سالن، با خانواده نرگس محمدی دیدار می‌کند. این صحنه باعث شده تا سلطنت‌طلبان به فرزندان نرگس محمدی حمله کرده و این موضوع را با رفتارشان با خانواده پهلوی مقایسه کنند. پادشاهی‌خواهان حسادت خود را با فحاشی به خانواده نرگس محمدی ابراز کردند.

حواشی این مراسم تا بعد از اهدای جایزه ادامه پیدا می‌کند. وقتی زمان ضیافت شام بنیاد نوبل فرا می‌رسد، گلشیفته فراهانی به همراه دو سلبریتی، ترانه «امشب شب مهتابه» را بدون دقت و هماهنگی همخوانی می‌کنند. این اقدام به حدی در تاریخ این مراسم غیرمتعارف بوده که گلشیفته فراهانی خطاب به پادشاه نروژ می‌گوید «می‌داند رعایت آداب و پروتکل‌ها در این ضیافت چه اندازه مهم است اما شکستن قواعد، راه و رسم ما ایرانی‌ها است و کاری که نرگس محمدی کرده هم شکستن همه پروتکل‌ها است.»

گلشیفته فراهانی از قول خود در رسانه‌های بین‌المللی ایرانیان را به شکستن پروتکل‌ و سنت‌ها شهره می‌کند. اما مشخص نیست که منظور وی از ایرانیانی که راه و رسمشان سنت شکنی است چیست! شاید منظور او اغتشاشگرانی است که قصد داشتند با قمه و مواد آتش‌زا در خیابان راه‌بندان کنند و یا با آتش زدن سرباز نیروی انتظامی انقلاب کنند.

مهمانان و برگزار کنندگان این مراسم هرگونه که تمایل داشتند، درباره مردم ایران و رخدادهای سیاسی این کشور، اظهارنظر کردند. در بخشی از معرفی رسمی نرگس محمدی، این زندانی امنیتی را «رهبر اغتشاشات پائیز 1401» اعلام می‌کند. موضوعی که بازهم فحاشی سلطنت‌طلبان و مخالفان نرگس محمدی را در پی دارد. البته از مهمانانی که دعوت شده بود انتظاری بیشتر از این نمیتوان داشت. این مهمانان عبارت‌اند از:

* مونا سیلاوی؛ دبیرکل حزب تجزیه‌طلب تضامن دموکراتیک اهواز

* عبدالله مهتدی، سرکرده گروه تجزیه‌طلب و تروریستی کومله

* مهرداد درویش‌پور، عضو گروهک مارکسیست و منحله «پیکار» بود که اکنون مقیم سوئد است و طرفداران حزب تجزیه‌طلب کومله هم به‌حساب می‌آید

* ریحانه طراوتی؛ خبرنگار و عکاس رسانه‌های بیگانه

* مرجان ابراهیمی، ملقب به مرجان ساتراپی، نویسنده و انیماتور داستان‌های مصور

* مهرانگیز کار، از فعالان سیاسی معاند، همان کسی که به بهانه خودکشی همسرش در حبس خانگی، 24 میلیون دلار از اموال بلوکه شده ملت ایران را به جیب زد.

رفتارهای سخیف بهمن کلباسی، روزنامه‌نگار معاند و ریحانه طراوتی در مراسم رسمی بنیاد نوبل

از حواشی دیگر این مراسم همخوانی سرود «آفتابکاران جنگل» توسط کاوه مدنی و شیرین عبادی است. سرود «آفتابکاران جنگل» که به سر اومد زمستون هم معروف است، نام یکی از سرودهای سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران در دوران انقلاب اسلامی است که در آلبومی بنام «شراره‌های آفتاب» منتشر شده است.

متن این ترانه توسط سعید سلطان‌پور سروده شد و موسیقی آن با الهام از یک ترانهٔ فولکلور ارمنی با نام ساری سیرون یار sari sirun yar (یار زیبای کوهستان) توسط مهرداد برآن هارمونیزه و تنظیم گردید که با صدای داوود شراره‌ها و همراهی گروه کر انجمن دانشجویان ایرانیِ واشینگتن اجرا شده‌است. همچنین در کمپین انتخاباتی میر حسین موسوی برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ از بازخوانی این سرود استفاده شده بود.

نکته جالب تر این است که چند ماه پیش احسان کرمی و برزو ارجمند که پس از اغتشاشات به صف سلطنت‌طلبان پیوسته بودند، سرود «آفتابکاران جنگل» را برای مبارزه با جمهوری اسلامی همخوانی کرده‌اند. این درحالی است که سعید سلطان‌پور اتفاقا این سرود را برای مبارزه با رژیم پهلوی تولید و ارائه کرده بود.

یکی از افرادی که در این مراسم حضور داشت و کمتر به آن توجه شد، کاوه مدنی بود. بعد از بازداشت شماری از متهمان جاسوسی از مراکز نظامی (در پوشش فعالیت‌های محیط زیستی) در اواسط زمستان ۹۶، کاوه مدنی، معاون عیسی کلانتری، رئیس وقت سازمان حفاظت از محیط زیست نیز برای مدتی کوتاه بازداشت شد و پس از آزادی موقت، از کشور فرار کرد.

مدنی با جمعی بازداشت شده بود که درباره پرونده آنها گفته شد با هدایت افسران اطلاعاتی سیا و موساد مأموریت‌های سه گانه ای را شامل موضوعات زیست محیطی، نفوذ در جامعه علمی ایران و جمع آوری اطلاعات از اماکن حساس و حیاتی کشور از جمله پایگاه‌های موشکی، دنبال می‌کرده‌اند. برخی متهمان به انجام سفرهای متعدد به سرزمین‌های اشغالی از جمله به منظور شرکت در کنفرانس «منارید» که با حضور افسر اطلاعاتی موساد در رژیم صهیونیستی برگزار شده، اقرار و اذعان کرده‌اند.

در سال 1401 با حکم معاون سازمان ملل متحد، کاوه مدنی، به عنوان رئیس موسسه آب، محیط زیست و سلامت دانشگاه سازمان ملل متحد معرفی شد.

اگر واقعاً اینها مردم را دوست داشتند و «صدا»ی مردم ایران بودند، در مراسم نوبل سیاست جنایتکارانه «فشار حداکثری» و تحریم‌های «فلج‌کننده»، «خردکننده» و «وحشیانه» غرب علیه ایران را محکوم میکردند. اما دردشان این نیست. دعوایشان سر این است که کدامشان باید سر میز شام نروژی‌ها میرقصید و بشکن میزد و شیرین‌کاری میکرد.

در ضیافت شام جایزه نوبل صلح در نروژ، گلشیفته فراهانی، مهسا وحدت و مژگان شجریان ترانه‌خوانی کردند و رقصیدند!

دقت کرده‌اید که بعضی‌ وقت‌ها با موجی در شبکه‌های اجتماعی مخالف هستیم اما جسارت ابراز نظر خودمان را نداریم؟ 

اینجور وقت‌ها فکر می‌کنیم که در اقلیت هستیم و اکثریت مقابل، به سرعت ما را متهم خواهند کرد. یعنی حتی ممکن است که ما و همفکران‌مان در موضوعی خاص، تعدادمان از بقیه بیشتر باشد، اما چون همه سکوت کرده‌ایم، هیچ‌کس جسارت ابراز نظر را ندارد. در این شرایط گرفتار «مارپیچ سکوت» شده‌ایم.

 روش های مختلف پروپانگدایی و جو سازی جهت بسیج افکار عمومی باعث می شود، تغییر گرایش دلخواه به سوی هدفی باشد که برای مخاطب هدف گیری شده و به منظور پیشبرد یک برنامهٔ سیاسی، درنظرگرفته شده است. بیتقوایی که زائیده تفکر هدف وسیله را توجیه می کند باعث شده است تا شبکه های مجازی را در چنبره خود داشته دباشد. همانطور که می‌دانیم تقوا یکی از مواردی است که در دین مبین اسلام به آن توصیه‌های فراوانی شده است و خداوند نیز در قرآن کریم تنها ملاک برتری انسان‌ها نسبت به یکدیگر را تقوا می‌داند. رعایت تقوا در تمام امورات زندگی موضوع بسیار مهمی است، همانگونه که از دید پروردگار یکتا نیز بهترین و برترین بندگان کسانی هستند که تقوا را پیشه امورات خود نموده‌اند. برای روشن شدن از شگردهای غیر اخلاقی در شبکه های مجازی دانستن نکات ذیل خوب است.

تله‌ مارپیچ‌ سکوت چیست؟

نظریه «مارپیچ سکوت» را خانم الیزابت نوئل نئومان در سال ۱۹۷۳ مطرح کرد. فرضیه اصلی او در این نظریه این بود که افکار عمومی نتیجه تعامل بین افراد و محیط اجتماعی است که تحت تاثیر عمیق رسانه‌ها شکل می‌گیرد. این نظریه بر اساس چند ادعای مرتبط با هم استوار است؛ اول این که مردم از انزوا و فشار گروهی می‌ترسند و نمی‌خواهند در یک موضوع درگروه اقلیت باشند؛ دوم این که مردم از ترس انزوا و زیر فشار قرارگرفتن، فرار از طعن و تمسخر و طرد سکوت می­‌کنند؛ سوم این که مردم در رفتار و ارتباطات روزمره، متاثر از ذهنیت‌های دریافتی به این ارزیابی می‌رسند که درگروه اقلیت هستند یا اکثریت.   براساس نظریه مارپیچ سکوت به موازات نشر، عقاید خاص در رسانه‌های جمعی به عنوان عقاید غالب و مسلط، حمایت میان‌فردی از یک عقیده و تفکر به مرور ضعیف می‌شود؛ تعداد افرادی که آشکارا عقیده و تفکر موجود را بیان نمی‌کنند یا به تفکر القایی گرایش متمایل می‌شوند، افزایش پیدا می‌کند. روند تزایدی گرایش به عقیده مورد نظر رسانه‌ها به شکل‌گیری «سکوت مارپیچی» در جامعه منجر می‌شود.این همان تکنیک «مارپیچ سكوت» است .در این فرآیند، مردم تحت تاثیر تصویری که امپراتوری رسانه‌ای ساخته است، بیشتر به آنچه دیگران به صورت عمومی بیان می‌کنند، اعتماد کرده تا به آنچه می‌اندیشند. رسانه‌های جمعی با بهره‌گیری از تکنیک «مارپیچ سکوت»؛ تصورات مربوط به عقاید مدنظر خود را در ذهن مخاطب ایجاد می‌کنند؛ و از این طریق ذهنیت افراد راجع به این که به چه عقایدی مسلط است را شکل می‌دهند؛ و چنین القاء می‌کنندکه فرد یا گروه برای فرار از انزوا چه عقید‌ه‌ای را اختیار و ابراز کند. بر این اساس، رسانه‌ها افراد و گروه‌های مخالف را با ایجاد فضای رعب و وحشت و با کمک دیکتاتوری رسانه‌ای، افکار و عقایدی همسان و مشابه را بر جامعه تحمیل کرده و آنها را وادار به سکوت و کناره‌گیری می‌کنند .

با تغییرات تکنولوژی ارتباطات، افکار عمومی تحت تأثیر فضای غیرمنضبط و آنارشیستی مجازی قدرت تفکر و تحلیل خود را از دست می‌دهد یا در سایه دیکتاتوری رسانه‌ای ناچار به تغییر عقیده یا سکوت می‌شود. در چنین شرایطی شبکه‌های اجتماعی به عنوان رسانه‌ای قدرتمند و فراگیر، فرضیات موجود در نظریه مارپیچ سکوت را در فضای مجازی و واقعی تثبیت و نهادینه می‌کند. در شرایطی كه اینترنت مرزهای ملی کشورها را با کمک رسانه و شبکه‌های اجتماعی درنوردیده است، راهبران صفحات اجتماعی با کمک اینفلوئنسرها و سلبریتی‌ها، با به‌کارگیری تکنیک‌های جنگ‌روانی به شکل کاملا حرفه‌ای قادرند محاسبات مخاطبان را فارغ از میزان سواد و موقعیت اجتماعی، دستخوش تغییرات بنیادین کرده و به راحتی آنها را به تغییر عقیده وادار کنند یا درتله مارپیچ سکوت گرفتار کنند. شبکه سازمان مند در فضای مجازی با تکیه بر آمار و اطلاعات ساختگی و دروغین چنان شرایطی برای مخاطبان ایجاد می‌کنند که یک نظریه یا گفتمان اعتبار و مشروعیت خود را نزد آنها از دست بدهد و طرفداران آن حس اقلیت به خود بگیرند و احساس انزوا به آنها دست بدهد و از ترس مخاطرات احتمالی در پیله سکوت فرو بروند.  در پروژه پروپاگاندای شبکه قدرت مجازی، چنین القاء می‌شود که فرد یا گروه برای درامان‌ماندن از خشم اکثریت دو گزینه بیشتر پیش رو ندارد؛ یا باید به موج اکثریت القایی بپیوندد یا در انزوای عمومی ‌قرار خواهد گرفت و مجبور به تحمل مخاطرات مخالفت با اکثریت و پرداخت هزینه‌های آن خواهد شد. از آنجا که برخی صاحبان قدرت و منصب و بخشی از افکار عمومی به شدت از انزوا و خطرات مخالفت با اکثریت می‌ترسند، در چنین شرایطی به‌دلیل تصویر نادرستی که رسانه‌ها برای آنها ساخته‌اند، بر ضد باورها، قضاوت‌ها و ارزیابی‌های خود عمل می‌کنند، راه درامان‌ماندن را در همرنگ‌شدن با دیگران جست‌وجو می‌کنند. 
 پدیدارشدن این وضعیت در میان یک جامعه یکی از سم‌های مهلک سیاسی به شمار می‌آید. چراکه دشمنان موفق می‌شوند با کمک تکنیک‌های جنگ روانی، بر عقیده و نظری که در واقع اکثریت نیست، به ‌عنوان نظر اکثریت مردم مانور بدهند و مدافعان حقیقت و تفکر اکثریت را به سکوت در برابر تفکر باطل مجبور ‌کنند. درچنین فضایی رفته‌رفته این مارپیچ سکوت گسترده‌تر می‌شود و عقیده مطلوب دشمن در جامعه فراگیر، تثبیت و نهادینه می‌شود. در واقع، این همان مارپیچ سکوت الیزابت نئومان است که حالا خود را در شبکه‌های اجتماعی بازتولید کرده است. در دنیای حقیقی مردم از ترس انزوا و زیر فشار قرارگرفتن سکوت می­‌کنند. کاربران شبکه‌های اجتماعی مدافع حقیقت حتی میانه و بی تفاوت نیز از ترس این که دنبال‌کنندگان یا دوستان‌شان واکنش نامطلوبی نسبت به نظرشان نشان دهند، سکوت در موضوع مورد مناقشه را ترجیح می‌دهند.
 در تکنیک مارپیچ سكوت، اصحاب رسانه با کمک روش اقلیت‌سازی و اكثریت‌سازی به‌ طور مداوم صدای حقیقت را به خاموشی سوق می‌دهد، و شرایط را برای فرسایش و فروپاشی یک نظام سیاسی فراهم می‌آورد. درصورت تثبیت و نهادینه‌شدن «سکوت مارپیچ» تهدیدهای دشمن با کمترین هزینه و درکوتاه‌ترین زمان ممکن به مرحله بالفعل خواهد رسید و هر نظام قدرتمندی را با هرگونه آرمان و ماهیتی از پای درخواهد آورد. امروز دلیل سکوت طولانی برخی چهره‌هاو شخصیت‌های عافیت‌طلب را باید درگرفتارشدن آنها در«تله مارپیچ سکوت» جست‌وجو کرد. گرد و خاک‌ها که فروکش کند، عافیت‌طلبان ساکت امروز، مجددا تریبون دفاع از اسلام و نظام اسلامی رادر اختیار خواهند گرفت و ردای مدافعان را به تن خواهند کرد و آرزوی حضور در ظهر عاشورا را درآغاز و انجام سخنرانی‌ها و پاور پوینت‌های خود تکرار خواهند کرد.

«هِدی ویتربو»، استادیار دانشگاه کویین مری در لندن و پژوهشگر حوزه خشونت علیه کودکان، در حساب خود در ایکس، رشته‌ توئیتی نوشت که در آن به مغزشویی سیستماتیک کودکان رژیم صهیونیستی علیه اعراب و فلسطینیان پرداخته است.

ویتربو نوشت:

همانطور که خواهیم دید، به کودکان اسرائیلی 3 چیز آموزش داده می شود:

1. آن‌ها می توانند با آسیب زدن به فلسطینی‌ها از مجازات معاف شوند، به خصوص اگر بعداً در ارتش خدمت کنند.

2. خدمت در ارتش (که به فلسطینیان ظلم می کند) یک وظیفه مقدس است.

3. فلسطینی ها خطرناک و بدوی هستند.

بیایید با کتاب‌های مدرسه اسرائیل و نحوه توصیف آنها از اعراب شروع کنیم.

یک کتاب همه اعراب را "یهودی‌ستیز" می نامد.

در کتابی دیگر، اسرائیل به عنوان "بره" و کشورهای عربی به عنوان "گرگ" توصیف شده است:

کتاب‌های آموزشی اسرائیل اغلب فلسطینی‌ها را یک «مشکل» بدوی و خطرناک توصیف می‌کنند.

در این ویدئو، استاد اسرائیلی نوریت پلد الحانان در مورد تحقیقات خود در مورد این موضوع صحبت می کند:

«فلسطین در کتب مدارس اسراییلی» نوشته نوریت پلد الهانان

بر اساس تحقیقات پلد الحانان، کتاب‌های آموزشی اسرائیل نیز به اقدام نظامی اسرائیل - و حتی قتل عام - مشروعیت می‌بخشد:

چند سال پیش، اسرائیل مدارس دبیرستان را از تدریس رمانی درباره داستان عشق یک مرد فلسطینی و یک زن اسرائیلی منع کرد.

چرا؟ زیرا این کتاب ظاهراً "هویت یهودی را تهدید می کند":

در کتاب‌های درسی اسرائیل، کرانه باختری(و گاهی غزه) به عنوان بخشی از اسرائیل توصیف شده است.

تقریباً هیچ اشاره ای به فلسطینی‌های محلی یا این واقعیت که آن‌ها تحت کنترل ارتش اسرائیل زندگی می کنند، وجود ندارد:

نتیجه این است که بسیاری از یهودیان اسرائیلی از خشونت و تبعیض علیه فلسطینیان (از جمله شهروندان فلسطینی اسرائیل) حمایت می کنند:

علاوه بر این، مدارس دولتی در اسرائیل از نظر قانونی موظفند به دانش آموزان در مورد اهمیت خدمت سربازی آموزش دهند.

قوانین اسرائیل همچنین مدارس را از میزبانی همایش یا مراسم یا سخنرانی توسط سازمان‌هایی که از ارتش انتقاد می کنند، منع می کند.

معلمان اسرائیلی که از ارتش انتقاد کرده اند، با انگ «چپ‌گرایی» شغل خود را از دست داده اند.

در این‌جا دو نمونه وجود دارد:

در کلاس یازدهم، دانش‌آموزان یهودی (غیر ارتدوکس) در اسرائیل در اردوی شبه‌نظامی یک هفته‌ای، معروف به «گادنا» شرکت می‌کنند.

آنها لباس نظامی می پوشند، آموزش اسلحه می بینند و تیراندازی تمرین می کنند.

برخی از اردوگاه های تابستانی اسرائیل نیز کودکان خردسال را برای خدمت سربازی آموزش می دهند.

به عنوان مثال، یک اردوگاه تابستانی به کودکان (از سن 3 سالگی) تمرینات نظامی و آموزش تاریخ نظامی ارائه می دهد:

در یک اردوگاه تابستانی دیگر، کودکان 10 ساله و بالاتر اسرائیلی تحت آموزش اسلحه گرم در سایتی "شبیه به غزه" قرار می گیرند و همچنین از شبیه سازهای هواپیمای نظامی استفاده می کنند:

حتی اردوگاه‌های تابستانی دانش‌آموزی در پایگاه های نظامی نیز وجود دارد.

کودکان در انجام کارهای خود به سربازان کمک می کنند و توسط فرماندهان در مورد تاریخ نبرد آموزش می بینند:

اردوی تابستانی دانش‌آموزی در پایگاه نظامی

در نتیجه، اکثر کودکان یهودی اسرائیلی خدمت سربازی را به عنوان یک آیین مهم برای ورود به بزرگسالی و شهروندی کامل می دانند:

حتی قبل از اینکه به دنیا بیایند، با کودکان اسرائیلی به عنوان سربازان آینده رفتار می شود.

برای مثال آگهی زایشگاه یکی از بیمارستان های برتر اسراییل را مشاهده می کنید.

این شامل تصویری از جنین سربازمانند است:

در نهایت اینکه جوانان اسرائیلی در آینده در ارتش خدمت خواهند کرد، در صورت آسیب رساندن به فلسطینیان، می تواند از مجازات معاف شوند.

در سال 2017، دو جوان شهرک‌نشین اسرائیلی به پرتاب سنگ به سمت خودروهای فلسطینی اعتراف کردند.

اما دادگاه آن‌ها را محکوم نکرد - به دلیل "میل آنها برای ثبت نام و خدمت در یک واحد رزمی".

دادگاه افزود: «محکومیت ممکن است مانع از استخدام [آنها] در یک واحد رزمی شود».

سال بعد، یک شهرک نشین 17 ساله اسرائیلی اعتراف کرد که به سمت خودروی روزنامه نگار فلسطینی سنگ پرتاب کرده و با آن برخورد کرده است.

اما دادگاه اسرائیل او را محکوم نکرد - زیرا او در یک برنامه مذهبی نظامی (معروف به "هسدر") نام‌نویسی شده بود:

با شهروندان فلسطینی اسرائیل (که در ارتش ثبت نام نکرده‌اند) معمولاً بسیار خشن‌تر رفتار می‌شود.

ناگفته نماند تعداد زیادی از کودکان فلسطینی از کرانه باختری و غزه توسط اسرائیل زندانی می شوند، گاهی بدون اتهام یا محاکمه.

چرا اسرائیل شهروند غیر نظامی ندارد؟

در پی روزهای گذشته، سرزمین‌های اشغالی روزهای متفاوتی را می‌گذراند. چون نیروهای مقاومت گفته‌اند «می‌خواهیم به جای اینکه هر روز بمیریم، یک بار بمیریم!». این تصمیم مقتدرانه که از نهایت مظلومیت فلسطین سرچشمه گرفت، با واکنش‌های متفاوتی مواجه شد. می‌خواهیم بعضی از واکنش‌ها را با هم مرور کنیم و پاسخی به عده‌ای بدهیم که می‌پرسند «گناه شهروندان اسرائیلی چیست؟».

از جشن در خیابان‌ها تا قرآن‌خوانی صهیونیست‌ها

روز اول «طوفان الاقصی» مردم در شهرهای مختلف به طور خودجوش به خیابان‌ها آمدند و به جشن و شادی پرداختند. این جشن‌ها محدود به ایران نبود. خیابان‌های کشورهای عربی، اروپا و آمریکا هم شاهد حضور مردم در حمایت از فلسطینیان بود. اما در این میان عده‌ای با پرسش «گناه شهروندان اسرائیلی چیست؟» حق را به اشغالگران صهیونیست دادند. از آن جالب‌تر اینکه عده‌ای از صهیونیست‌ها و عمله‌های رسانه‌ای آنها با دیدن عصبانیت مردم فلسطین، افتادند به قرآن خواندن و توصیه به انسانیت و مدارا و رعایت آداب جنگ!

توییت «ایدی کوهن» روزنامه‌نگار معروف صهیونیست: خدا در قرآن به احترام زندانی دستور داده.

توییت تحلیل‌گر شبکه‌های ضدانقلاب که در آتش خشونت و اغتشاش در ایران می‌دمید

پی‌نوشت: «قاضی‌زاده» در توییت‌های بعدی ادعا کرد این زن یک توریست آلمانی بوده که برای کنسرت به سرزمین‌های اشغالی رفته بود. اما در صفحهٔ اینستاگرام این زن، عکس او با پاسپورت اسرائیلی‌اش وجود دارد. ضمناً در همان صفحه سبک پوشش این زن را می‌بینیم. نیروهای مقاومت او را برهنه نکرده بودند. او از ابتدا همین قدر لباس پوشیده بود!

صهیونیسم و قساوت بی‌پایان

«سدیروت» شهری که در «طوفان الاقصی» شاهد غرش مبارزان فلسطینی بود، سال ۲۰۱۴ روزهای متفاوتی را می‌گذراند. اشغالگران در این شهر روی تپه‌های مشرف به غزه می‌نشستند، مشروب می‌نوشیدند و کشتار فلسطینی‌ها را مثل یک نمایش جذاب و زنده تماشا می‌کردند. حتی خانه‌های این قسمت از شهر با افزایش قیمت مواجه شد!

این همه قساوت از کجا ناشی می‌شود؟

عده‌ای از اهالی سدیروت در حال تماشای بمباران غزه

یهودیت دین است یا نژاد؟!

به اعتقاد یهود، بشر دو نوع است: یهود و گوییم. یهود که قوم برگزیده و نژاد برتر است. اما «گوییم» یا غیریهود در زمرهٔ حشرات یا در بهترین حالت، احشام هستند و تقدیرشان تبدیل شدن به توده‌ای از پِهِن در تاریخ است! آنها از نژاد فاسد و پست هستند و برای خدمت به یهود آفریده شده‌اند.

یهودیان حتی خودشان را هم بر اساس نژاد دسته‌بندی می‌کنند:

۱) سفاردی‌ها: اشراف و سرمایه‌داران یهودی که با گروه‌های دیگر مراوده ندارند.

۲) اشکنازی‌ها: یهودی‌های ساکن شرق اروپا که عقب‌افتاده تلقی می‌شدند.

۳) یهودیان ایرانی و سامری: که کمتر در جامعهٔ یهود پذیرفته می‌شوند. (کتاب «یهود در قرآن، اسرائیل در فلسطین»، معصومه رامهرمزی، ص۵۹ و ۶۰)

برای آگاهی از تفکرات و مقاصد شوم صهیونیسم علیه مردم غیریهودی دنیا پیشنهاد ما مطالعهٔ بندهای ۲۴گانهٔ «پروتکل‌های دانشوران صهیون» است.

خاخام‌های منحرف تورات را تحریف کردند. تلمود نیز سرشار از مفاهیم کفرآمیز و شرک‌آلود است.

متهمان اصلی، تورات تحریف‌شده و تلمود

«تلمود» کتاب حجیمی است که برای یهودیان قداست و سندیت زیادی دارد. آنها تلمود را ادامه و مکمل کتب «عهد قدیم» می‌دانند. بیایید بعضی از گزاره‌های این کتاب‌های دینیِ تحریف‌شده را با هم بخوانیم:

- «هرچه غیریهودی دیدید به اندازه‌ای که در توان شماست به قتل برسانید. اگر چنین امری در توان یک یهودی باشد و انجام ندهد مرتکب خلاف شده است.»

- «تمامی دنیا و مافیها ملک یهود است و حق تسلط کامل بر آن را دارند.».

- «نطفهٔ غیریهودی، مثل نطفهٔ بقیهٔ حیوانات است.».

- «تعدی به ناموس غیریهودی بلامانع است. زیرا کفار مانند حیوانات هستند. یهودی حق دارد زنان غیریهودی را به غصب برباید و زنا و لواط با غیریهودی عقاب و کیفری ندارد.». (زنا و لواط را به طور کلی ممنوع نمی‌دانند؛ در واقع به دین طرف مقابل ماجرا وابسته می‌داند!)

- «دزدی از یهودی حرام و از غیریهودی جایز است. حیات و زندگانی دیگران، ملک یهود است. چه رسد به اموال آنها.».

- «به کسانی که یهودی نیستند، قرض ندهید. مگر آن که نزول بگیرید.».

همان‌طور که می‌بینید انسانیت‌زدایی از پیروان ادیان غیریهودی طبق آموزه‌های تلمود و تورات تحریف‌شده، صهیونیست‌ها را به جان و مال و سرزمین و ناموس غیریهود حریص و وقیح کرده است.

حالا می‌توانید ریشه‌های اظهارات «گالانت» وزیر جنگ رژیم صهیونیستی را پیدا کنید که گفت: «ما در حال جنگ با حیوانات انسان‌نما هستیم و طبق آن عمل می‌کنیم!». او آموزه‌های انحرافی کتاب غیرآسمانی‌اش را نشخوار می‌کند!

پی‌نوشت: اینها آموزه‌های یهودیت تحریف‌شده است، نه دین آسمانی حضرت موسی علیه‌السلام.

در سرزمین‌های اشغالی کودکان از سنین پایین آموزش نظامی می‌بینند

«شهروند-سرباز» عنوان درست برای شهرک‌نشینان اشغالگر

رهبر انقلاب در سخنرانی روز جهانی قدس۱۴۰۰ فرمودند: «صهیونیست‌ها فلسطین غصب‌شده را از روز اول به یک پایگاه تروریسم تبدیل کرده‌اند. اسرائیل نه یک کشور، که یک پادگان تروریستی علیه ملت فلسطین و دیگر ملت‌های مسلمان است.». تعبیر دقیق ایشان از «پادگان اسرائیل» را در ادامهٔ گزارش بررسی می‌کنیم.

اما خوب است بدانید بر اساس قوانین تدوین‌شده در اسرائیل، خدمت سربازی برای مردان ۳۲ ماه و برای زنان ۲۴ ماه است. همهٔ جوانان بالای ۱۸ سال (به‌جز یهودیان افراطی ارتدوکس و عرب‌های اسرائیلی) باید این دوره را بگذرانند. میزان فرار از سربازی آن‌قدر زیاد است که این رژیم، سربازان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم را هم پس از طی دوره‌ای آموزشی به خدمت می‌گیرد. در این رژیم حتی دانش‌آموزان هم در ابتدا برای موضوعات نظامی آموزش می‌بینند و در همهٔ مقاطع تحصیلی قبل از هر چیز باید یک سرباز نظامی باشند.

در اسرائیل همه یا نیروی ارتش هستند یا نیروی ذخیرهٔ ارتش!

نیروهای ذخیرهٔ ارتش، سربازانِ در مرخصی

بعد از خدمت اجباری، مردان وارد نیروهای ذخیره می‌شوند و تا ۴۰سالگی هر سال چند هفته وظایف نیروی ذخیره را انجام می‌دهند. با توجه به این برنامه، اسرائیل تقریباً بالاترین درصد شهروندان با آموزش نظامی در جهان را دارد.

اگر می‌خواهید معنی نیروی ذخیره را بهتر درک کنید، توییت این روزنامه‌نگار صهیونیست را ببینید: «والدینم دوست ۶۱ساله‌ای دارند که به‌عنوان «نیروی ذخیره» برای شرکت در جنگ فراخوانده شده‌اند. او یک پزشک است، نه یک جنگجو. همسر این فرد ۶۱ساله و ۳ فرزند بزرگسال او نیز فراخوانده شده‌اند.».

توییت یک روزنامه‌نگار صهیونیست دربارهٔ فراخوان نیروهای ذخیره برای جنگ با مقاومت

همان‌طور که می‌بینید در اسرائیل همه یا نیروی ارتش هستند یا نیروی ذخیرهٔ ارتش؛ یعنی یا نظامی بالفعل یا نظامی بالقوه! پس در سرزمین‌های اشغالی، شهروند عادی وجود ندارد.

بن‌گوریون، ایده‌پرداز نظام پادگانی اسرائیل

صهیونیست‌های اشغالگر، سربازان همیشگی

«بن‌گوریون»، اولین نخست‌وزیر و رئیس دولت اسرائیل پس از اعلام تشکیل کشور جعلی یهودی، سال‌ها برای ایجاد یک الگوی اجتماعی نظامی منطبق بر عقاید صهیونیسم نظامی مطالعه کرد. او در نهایت الگوی دولت «اسپارت» در یونان باستان را مناسب یافت. اسپارت دولتی پادگانی در یونان باستان بود که همهٔ شهروندانش نظامی بودند و در کلونی‌های نظامی زندگی می‌کردند. حتی کودکان هم از سنین کم از والدین‌شان جدا می‌شدند تا در کلونی‌های نظامی تربیت شوند. بن‌گوریون نظم مطلوب خود را در این شیوه می‌دید. پس بنا شد اسرائیل یک دولت پادگانی باشد و کیبوتص‌ها، کلونی‌های نظامی آن. (کیبوتص یعنی مزرعهٔ اشتراکی که صهیونیست‌ها در آن هر کدام به قدر توان خود کار می‌کنند و به قدر نیاز خود برداشت می‌کنند و هیچ‌کس مالک چیزی نیست.).

بن‌گوریون در جایی گفته بود: «شهروندان اسرائیل سربازانی هستند که ۱۱ ماه از سال را به مرخصی می‌روند. در اسرائیل چیزی به نام شهروند غیرنظامی وجود ندارد!».

وحشی‌گری عریان حساب توییتری «اسرائیل به فارسی» با یک لبخند وقیحانه!

قوم معروف به نقض عهد در طول تاریخ

اسرائیل مانند اجداد بنی‌اسرائیلی‌اش، همواره پیمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی را نقض کرده. رژیم صهیونیستی در سال ۱۹۴۹، به شرط اجرای قطعنامهٔ ۱۹۴ سازمان ملل (بازگشت آوارگان فلسطینی و اجرای پروتکل «لوزان») عضو سازمان ملل متحد شد، ولی حتی یک کلمه از این پروتکل را اجرا نکرد! (کتاب «یهود در قرآن، اسرائیل در فلسطین»، معصومه رامهرمزی، ص۱۷۷)

قوانین سازمان ملل، دولت اشغالگر را از کتک زدن، بازداشت کردن یا کشتن کودکان (افراد کمتر از ۱۸ سال) پرهیز می‌دهد. اما اسرائیل با قانون ساختگی «بازداشت اداری» که در هیچ دولت و نظام حقوقی وجود ندارد، کودکان را دستگیر می‌کند تا باعث وحشت و سرکوب دیگران فلسطینیان شود.

«اسرائیل شاهاک» (استاد یهودی اخراجی دانشگاه عبری «قدس») می‌گوید: «اسرائیل فلسطینیان را از سرزمین‌شان راند؛ طبیعی است این عرب مظلوم به هر شکل ممکن مبارزه کند تا حق خود را بگیرد. خصوصاً که اسرائیل، مقررات کنوانسیون ژنو را دربارهٔ اسرای جنگی و ساکنان سرزمین اشغالی به راحتی زیر پا می‌گذارد.».

آیا انسانی و عاقلانه است چنین اشراری را بی‌گناه تلقی کنیم؟ که نه فقط برای فلسطین و مسلمانان، که برای تمام غیریهودیان دنیا و حتی برای یهودیان مخالف خود خطرناکند.

حملات نظامی آمریکا در آمریکای لاتین
تاریخ توسعه آمریکا نیز داستان مقاومت خونین و اشک‌بار مقاومت آمریکای لاتین است.
ایالات­‌متحده آمریکا پس از شکل‌گیری که با بیرون کردن سرخپوست‌های آمریکای شمالی از قلمروشان همراه بود یک سیاست گسترش در مقابل مکزیک، همسایه جنوبی خود اتخاذ کرد. آمریکا در جنگ نیمی از قلمرو مکزیک از جمله تمامی یا بخش‌هایی از ایالات امروزی کالیفرنیا، نوادا، یوتا، نیومکزیکو، تکزاس، آریزونا، کلرادو و وایومینگ را تصرف کرد.
مکزیک برخی از منابع چشمگیر معدنی خود را از دست داد که این مساله بر توسعه اقتصادی این کشور نیز تاثیر بسزایی گذاشت. در اواخر قرن نوزدهم آمریکا یک حمله دیگر انجام داده و در جنگ اسپانیا - آمریکا، پورتوریکو را در دریای کارائیب تصرف نمود و کوبا را نیز اشغال کرد.
در اوایل قرن بیستم تجاوزهای مکرر آمریکا در آمریکای لاتین رفته رفته کشورهای این منطقه را تحت نفوذ آمریکا قرار داد. در ۱۹۰۳ ایالات‌­متحده با اجبار و زور، بندر کوبا در دریای کارائیب یعنی گوانتانامو را اجاره نمود و آن را به نخستین پایگاه نظامی خود در خارج از خاک این کشور تبدیل کرد.افزون بر اینکه تا امروز، واشنگتن از پس دادن این بندر به کوبا خودداری کرده است.
در ۱۹۱۵، آمریکا به بهانه محافظت از «جوامع دور از وطن» در برابر ناآرامی‌های محلی، نیروهایش را برای اشغال «هائیتی» اعزام کرده و تا سال ۱۹۳۴ از آن خارج نشد.
جمهوری دومینیکن نیز از ۱۹۱۶ تا ۱۹۲۴ تحت اشغال آمریکا بود. آمریکا این کار را برای جمع‌آوری بدهی‌های دولت‌های این کشور انجام داد.
واشنگتن در سال ۱۹۶۵ نیز بار دیگر و در پی سرنگونی دولت تحت حمایت آمریکا در جمهوری دومینیکن با جنگ داخلی، به این جزیره حمله کرد و ۴۰ هزار تن از نیروهایش را به بهانه «احیای نظم» به آنجا اعزام  کرد.
همچنین، در ۱۹۸۹ نیروهای ویژه‌اش را تحت پوشش «حفاظت از جان و مال شهروندان آمریکا» برای حمله به پاناما اعزام کرد و با سرنگونی حکومت نظامی در آنجا، تلاش کرد کنترل دائمی کانال پاناما را به دست گیرد.

دکترین مونرو از کجا آغاز شد؟

اصول دوگانه سیاست خارجه آمریکا در پیام مونرو، رئیس­‌جمهور آمریکا در سال ۱۸۲۳ به کنگره اعلام شد. این دو اصل بر تشکیل مستعمرات جدید و دخالت سیاسی دولت‌های اروپایی در قاره آمریکا تاکید دارد.

اعلام دکترین به سبب دو مسأله بود، یکی آن‌که دولت روسیه کشتی‌های غیر روسی را از رفت وآمد در کرانه‌های شمال غربی آمریکای شمالی باز داشته بود (در آن زمان روسیه آلاسکا را در دست داشت) و دیگری ترس از اتحاد دولت‌های اروپایی(پروس، اتریش و روسیه) که ممکن بود به کمک اسپانیا بشتابند و کشورهای تازه آزاد شده آمریکای لاتین را بار دیگر زیر فرمان خود درآورند.
زمانی که اروپاییان در رقابت‌های استعماری خود در حال جنگ‌های خونین بودند و انقلاب‌های درونی آن‌ها برای برقراری حکومت‌های مدرن‌تر و دموکرات‌تر به اوج خود می‌رسید، ایالات­‌متحده آمریکا فضا را به خوبی درک کرد و خود را از مخاصمات اروپایی دور نگه داشت و هم‌چنین مناطق نفوذ خود را در قاره آمریکا (آمریکای لاتین) مشخص نمود که این امر باعث شد انرژی خود را متمرکزتر برای افزایش قدرت و ثروت در اختیار داشته و کم‌ترین صدمه را دریافت کند.
آمریکا تاکنون در توجیه کارهای خود در دریای کارائیب (از جمله در مسأله کوبا)، از این دکترین یاد کرده است.

غارت و تحریم­‌های بی‌رحمانه‌ آمریکا

واشنگتن تعرفه‌­ها و تحریم‌­های تبعیض‌­آمیز را بر کشورهای آمریکای لاتین اعمال کرده و می­‌کند و توسعه اقتصادی آنها را بیشتر محدود می­‌نماید.
ونزوئلا  از سال ۲۰۱۵ تاکنون بیش از ۴۳۰ تحریم از سوی آمریکا و متحدانش دریافت کرده و اقتصاد این کشور بیش از ۱۳۰ میلیارد دلار آسیب دیده است.

تا سال ۱۹۳۰، کنترل تقریباً ۱.۴ میلیون هکتار از زمین‌های کاستاریکا، گواتمالا، هندوراس و پاناما و همچنین بیش از ۲۴۰۰ کیلومتر از راه‌آهن و گمرک، مخابرات و دیگر خدمات اساسی این کشورها در اختیار شرکت آمریکایی «یونایتد فروت» قرار داشت.
در سال ۱۹۴۷، شرکت­‌های آمریکایی به تنهایی ۳۸ درصد از هندوراس، ۲۲.۷ درصد از گواتمالا، ۱۶.۵ درصد از کاستاریکا و ۱۲.۳ درصد از پاناما را تشکیل می­‌دادند. این کشورها که توسط ایالات‌­متحده استثمار و غارت شده‌­اند، به اقتصاددانان عقب­‌مانده آمریکا به عنوان تامین­‌کننده مواد خام و زباله برای کالاهای اساسی آمریکا تبدیل شده‌اند.
علاوه بر این، واشنگتن تعرفه­‌ها و تحریم­‌های تبعیض‌آمیز را بر کشورهای آمریکای لاتین اعمال کرده و می‌­کند و توسعه اقتصادی آنها را بیشتر محدود می‌­نماید.
در سال ۱۹۶۲، آمریکا تحریم­‌های تجاری را علیه کوبا اعمال کرد که منجر به محاصره «جزیره» گشت و تا اواسط سال ۲۰۲۱، خسارت اقتصادی حدود ۱۵۰ هزار میلیون دلار به کوبا وارد شد.« برونو رودریگز» وزیر امور خارجه کوبا گفت: «این محاصره اقتصاد ما را خفه کرده، باعث کمبود کالا شده و توسعه کشورمان را با مشکل مواجه نموده است.
ونزوئلا همچنین از سال ۲۰۱۵ تاکنون بیش از ۴۳۰ تحریم از سوی آمریکا و متحدانش دریافت کرده و اقتصاد این کشور بیش از ۱۳۰ میلیارد دلار آسیب دیده است. تحریم­‌ها درآمد ونزوئلا را تا ۹۹ درصد کاهش داده و تأثیرات منفی بر همه حوزه­‌های اقتصادی و اجتماعی گذاشته است.
 

آمریکای لاتین در سایه دکترین مونرو

با ورود به قرن بیست و یکم، در حالی که کشورهای آمریکای لاتین از بحران‌­های مکرر سیاسی و اقتصادی بهبود می­‌یابند، روابط آنها با واشنگتن به تدریج بحث­‌برانگیز می‌­شود.
۳۳ کشور این منطقه در سال ۲۰۱۱ «جامعه کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب» را تاسیس کردند؛ نخستین سازمان منطقه‌ای در قاره آمریکا که قید عضویت ایالات‌­متحده و کانادا را زد.
آمریکا در مواجهه با افول مداوم نفوذ خود، وادار به بازنگری در سیاست‌های خود در قبال آمریکای لاتین شد.
«جان کری»وزیر امور خارجه وقت آمریکا در سال ۲۰۱۳ در مقر «سازمان کشورهای آمریکایی» گفت که دوره دکترین مونرو به سر آمده و از طلوع دوره‌ای جدید خبر داد که «منافع و ارزش‌های مشترک» آمریکا و دیگر کشورهای این منطقه مشخصه برجسته آن است.
ردپای واشنگتن در همه کودتای نظامی ۲۰۰۹ در هندوراس، برکناری «فرناندو لوگو» از پاراگوئه در ۲۰۱۲ و «دیلما روسف» از برزیل در ۲۰۱۶، استعفای اجباری «اوو مورالس» در بولیوی در ۲۰۱۹ و بحران سیاسی جاری در ونزوئلا مشاهده می‌شود.
«برنی سندرز» نماینده دموکرات مجلس سنای آمریکا در ماه فوریه اذعان کرد که ایالات­‌متحده دولت‌های آمریکای لاتین و حوزه کارائیب را تضعیف یا سرنگون کرده است.
به گفته سندرز در ۲۰۰ سال گذشته انگلیس تحت دکترین مونرو فعالیت کرده و این پیش‌فرض را اتخاذ کرده است که آمریکا، به عنوان قدرت برتر در نیم‌کره غربی این حق را دارد تا در امور هر کشوری که ممکن است منافع ادعایی ما را تهدید نماید، مداخله کند.
این سیاستمدار انگلیسی تاکید کرد: تحت این دکترین، ما دست‌کم ده‌ها دولت را تضعیف و سرنگون کرده‌ایم.

 

در سال ۲۰۲۰ آمریکا «مائوریچیو کلاور-کارون» را که رویکردی تندخو و جنگ‌طلب دارد، به ریاست «بانک توسعه بین آمریکایی» برگزیده و سنت دیرینه انتصاب رئیس این پست از میان افرادی با ملیت آمریکای لاتین را زیر پا گذاشت. واشنگتن این کار را برای اعمال فشار دیپلماتیک بیشتر بر کشورهایی  مانند ونزوئلا انجام داد.
با آغاز همه‌گیری کرونا، آمریکا - که در آن زمان کانون جهانی همه‌گیری بود - به سرعت تعداد نامشخص و ثبت‌نشده‌ای از مهاجران آمریکای لاتین را بدون رعایت تدابیر حفاظتی دیپورت کرده و خطر شیوع بیماری در کشورهایی با نظام بهداشت ضعیف‌تر را افزایش داد.
مهمتر اینکه ایالات‌­متحده در واکنش به درخواست کمک منطقی کشورهای آمریکای لاتین برای مدیریت همه‌گیری، تصمیم به نادیده گرفتن آن‌ها و حتی قطع همکاری‌ با کشورهایی خارج از این منطقه گرفت و با ادعای دروغین «تله بدهی» یا «استعمارنو»، یک موضوع مربوط به سلامت را سیاسی کرده و آن‌ها را وادار کرد تا موضعی اتخاذ کنند که علیه توسعه‌شان بود.
«میگل دیاز-کانل» رئیس‌جمهوری کوبا در این زمینه تاکید کرده است: آمریکا نمی‌تواند درک کند که آمریکای لاتین و حوزه کارائیب تغییر کرده‌اند و دکترین مونرو نمی‌تواند دوباره اعمال شود.

زمستان سال گذشته و پس از اعلام قطعی شکست اغتشاشات در برخی محلات افشای جزئیات یک خیانت بزرگ از سوی برخی از عناصر ضدانقلاب در خارج از کشور باعث بهت بسیاری از ناظران سیاسی شد. در آن زمان خبر رسید که دو تن از اعضای شورای همبستگی(معروف به سیرک براندازی) باشرکت در کنفرانس امنیتی هلیفکس خواهان ایجاد منطقه پرواز ممنوع در استان کردستان شده‌اند، در آن زمان برخی گروهک‌های تروریستی کردی درمنطقه اقلیم کردستان عراق در پایگاه‌های موساد تحت آموزش قرار گرفته و به بهانه برخی اغتشاشات در آن سوی مرز سعی داشتند از فرصت استفاده کرده و به داخل ایران نفوذ کنند.

این وقایع باعث شده بود تا دو تن فعالان ضدانقلاب (مصی علینژاد و حامد اسماعیلیون) با شرکت در کنفرانس دیپلماتیک ناتو در کانادا (هلفیکس) خواهان منطقه پرواز ممنوع در بخشی از کشور و ایجاد فرصتی برای حمله نظامی به ایران شوند! مهدی حاجتی از عناصر بهایی در خارج از کشور در آن زمان فاش ساخت که هدف از اجرای طرح پرواز ممنوع در کردستان آن بود که این منطقه مانند بنغازی در لیبی به مرکز فرماندهی تجزیه‌طلبان تبدیل شود.

سال ۱۳۸۹ نیروهای دولتی لیبی، شهر «اجدابیا»، آخرین شهر در مسیر منتهی به بنغازی را در کنترل گرفتند و در حال آماده سازی مقدمات محاصره کامل بنغازی بودند، دولت‌های غربی که پایان کار شورشیان را محتوم می دیدند، وارد عمل شدند و با صحنه گردانی آمریکا و انگلیس، قطعنامه ۱۹۷۳ را با عنوان «حفاظت از غیرنظامیان لیبی» را به تصویب رساندند که در جو سنگینی که علیه دولت قذافی در عرصه بین المللی ایجاد شده بود، و همچنین به واسطه این که قذافی به امید نزدیکی با آمریکا روابط خود را با چین و روسیه به حداقل کاسته بود، این دو قدرت جهانی هم آن را وتو نکردند.

بلافاصله بعد از تصویب این قطعنامه که ایجاد منطقه «پرواز ممنوع» در بنغازی را در ذیل خود داشت، نیروی هوایی ایالات متحده، با همکاری متحدان اروپایی (به ویژه فرانسوی ها) وارد درگیری نظامی مستقیم با دولت لیبی شدند.

در ۳۱ مارچ ۲۰۱۱، رویترز در خبری اختصاصی گزارش داد که باراک اوباما در فرمانی سرّی، مجوز انتقال سلاح به شورشیان لیبی را صادر کرده است. به گزارش رویترز، مقامات آمریکایی به این خبرگزاری گفتند باراک اوباما در این فرمان محرمانه، به سازمان سیا(مسوول عملیات مخفی ایالات متحده در خارج از مرزها) اجازه پشتیبانی نظامی مخفی از شورشیان مسلح لیبی را با هدف براندازی دولت سرهنگ قذافی داد.

در اغتشاشات پاییزی سال گذشته نیز ضدانقلاب در تدارک آن بود که با تبدیل یکی از شهرهای مناطق کردنشین (از جمله نقده و سقز) به بنغازی آن شهر را به بارانداز تروریست‌ها بدل کند!

در مهرماه سال گذشته خالد عزیزی دبیر کل گروهک تروریستی دموکرات کردستان در دیدار با مسئولان سازمان سیا برای اولین بار طرح پروازممنوع در کردستان ایران را اعلام می‌کند، در آن روزها سپاه پاسداران انقلاب اسلامی عملیات درخشان پاک‌سازی لانه تروریست‌ها در کردستان عراق را آغاز کرده بود.

در کنفرانس هلیفکس علاوه بر حامد اسماعیلیون و مصی علینژاد افرادی چون جیسون رضاییان جاسوس هسته‌ای و نازنین افشین جم، نازنین بنیادی نیز حضور داشتند. ارائه این طرح خیانت انگیز به معنای ایجاد یک خط امتداد میان اغتشاشات و تجاوز خارجی از سوی ضدانقلاب بوده است، اختلافات درونی میان اپوزیسیون باعث شده است که این افشاگری بزرگ به بیرون رسوخ داده شود.

یکی از کاربران شبکه‌های اجتماعی نوشته است که دلیل عدم حمایت مردم ایران از فراخوان‌های سریالی در آشوب‌ها آن بود که وابستگی براندازان به نیروهای متجاوز خارجی مثل روز عیان شده بود!

بازگشت دوباره یک طرح شکست خورده روی میز ناتو

یک سال پس از شکست طرح تبدیل کردستان ایران به شهر بنغازی در لیبی بار دیگر مصی علی‌نژاد با شرکت در نشست امنیتی هلیفکس طرح حمله نظامی به ایران را روی میز ناتور قرار داده است، این عامل سازمان سیا در یکی از پنل‌های این نشست ایران را محرک اصلی در عملیات طوفان‌الاقصی خوانده است، علی‌نژاد در این نشست از حمله نظامی رژیم صهیونستی به تاسیسات ایران حمایت کرده و مدعی شده مردم ایران نیز از این اقدام حمایت خواهند کرد!

واکنش کاربران شبکه‌های اجتماعی به آخرین نسخه آمریکایی‌ها در ایران

لازم به ذکر است که مصی علینژاد از مدت‌ها پیش تحت کنترل دولت آمریکا بوده و بدون اجازه آن‌ها حق اظهار نظر سیاسی در هیچ موردی را ندارد، این مهره براندازی مدتی قبل اعتراف کرد گه پلیس فدرال از او خواسته خود را مخفی کند و حتی نام و نشانش را نیز عوض کند، علینژاد گفته بود که بدون اجازه دولت آمریکا حق حضور در هیچ جمعی را ندارد، به نظر می‌رسد سخنان مصی علینژاد در کنفرانس امنیتی ناتو با هماهنگی آمریکایی‌ها بیان شده باشد.

مصی‌علینژاد خواهان حمله نظامی ناتو به تاسیسات هسته‌ای ایران شد

نکته جالب توجه آنکه سال گذشته و در طی روزهایی که کنفرانس هلیفکس در حال برگزاری بود، کارزاری اینترنتی در توئیتر راه اندازی شده و هشتگ «Noflyzone۴Kurdistan_Iran» با درخواست منطقه پرواز ممنوع کردستان را مطرح شده بود، سکوی انتشار این هشتک استان کوچک نوا اسکوشیا در کانادا بود که نشان می‌داد طرح این خواسته به صورت سفارشی توسط ناتو در حال انتشار گسترده در شبکه‌های اجتماعی مختلف است.